ช่องทางระบายน้ำดีกว่าท่อระบายน้ำผิวดินสำหรับการติดตั้งทางรถวิ่งหรือไม่?

คำตอบโดยตรง

สำหรับการติดตั้งทางรถวิ่งส่วนใหญ่ ก ช่องทางระบายน้ำมีประสิทธิภาพเหนือกว่าท่อระบายน้ำผิวมาตรฐาน ทั้งในด้านความกว้างในการกักเก็บน้ำ ความสามารถในการรับน้ำหนัก และความน่าเชื่อถือในระยะยาว ช่องทางระบายน้ำ - หรือที่เรียกว่าท่อระบายน้ำร่องลึกหรือท่อระบายน้ำช่อง - เป็นระบบเชิงเส้นที่ไหลผ่านความกว้างเต็มของถนนรถแล่น โดยจับน้ำที่ไหลบ่าตลอดแนวแทนที่จะเป็นจุดต่ำเพียงจุดเดียว ในทางตรงกันข้าม ท่อระบายน้ำที่พื้นผิวมักเป็นทางเข้าตะแกรงเดียวที่ติดตั้งในตำแหน่งเดียว โดยอาศัยพื้นผิวโดยรอบในการให้คะแนนอย่างถูกต้องเพื่อให้น้ำไหลไปทางนั้น

สำหรับทางรถวิ่งที่มียานพาหนะสัญจร ทางลาด หรือมีฝนตกหนักตามฤดูกาล ความครอบคลุมเชิงเส้นตรงของช่องทางระบายน้ำมักจะเป็นทางเลือกที่เชื่อถือได้มากกว่า แม้ว่าท่อระบายน้ำบนพื้นผิวยังคงมีพื้นที่ในพื้นที่ขนาดเล็ก ราบเรียบกว่า และมีการจราจรต่ำ ซึ่งงบประมาณเป็นข้อกังวลหลัก คำตอบที่ถูกต้องท้ายที่สุดแล้วขึ้นอยู่กับขนาดของทางรถวิ่ง ความลาดชัน วัสดุ ความเข้มข้นของฝนในท้องถิ่น และน้ำหนักบรรทุกของยานพาหนะ

แต่ละระบบทำงานอย่างไร

ท่อระบายน้ำที่ผิวดินมักเป็นตะแกรงกลมหรือสี่เหลี่ยมเชื่อมต่อกับท่อที่นำน้ำออกไปใต้ดิน จะทำงานได้ดีเมื่อถนนรถแล่นมีจุดต่ำที่ชัดเจนซึ่งมีน้ำมารวมอยู่ตามธรรมชาติ และขึ้นอยู่กับการให้เกรดที่ถูกต้องเพื่อกรองน้ำไปยังจุดรวบรวมจุดเดียวนั้น

ในทางกลับกัน ช่องทางระบายน้ำเป็นรางน้ำต่อเนื่องที่ฝังลงไปในพื้นผิว ซึ่งมักจะทอดยาวไปตามความกว้างของทางรถวิ่งหรือลานจอดรถ น้ำถูกดักจับตลอดความยาวทั้งหมดของรางแทนที่จะอยู่ที่จุดเดียว ซึ่งหมายความว่าระบบไม่ต้องอาศัยการจัดระดับพื้นผิวที่สมบูรณ์แบบมากนัก — มีประโยชน์อย่างยิ่งในกรณีที่น้ำเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและสามารถข้ามตะแกรงเดียวก่อนที่จะมีโอกาสระบายน้ำ

• ท่อระบายน้ำบนพื้นผิวเหมาะกับทางรถวิ่งแบบเรียบ ผ้ากันเปื้อนสำหรับที่พักอาศัยขนาดเล็ก และบริเวณที่มีฝนตกน้อย
• ช่องระบายน้ำเหมาะกับทางรถวิ่งลาดเอียง ทางเข้าโรงรถ ลานจอดรถเชิงพาณิชย์ และบริเวณที่มีฝนตกชุก
• ควรใช้ช่องทางระบายน้ำเมื่อยานพาหนะข้ามแนวท่อระบายน้ำโดยตรง เช่น ที่ธรณีประตูโรงรถ

เหตุใดความกว้างของการครอบคลุมจึงมีความสำคัญ

ความแตกต่างในทางปฏิบัติที่ใหญ่ที่สุดระหว่างทั้งสองระบบคือความกว้างในการจับภาพ ตะแกรงระบายน้ำบนพื้นผิวอาจมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 6 ถึง 12 นิ้ว ซึ่งหมายความว่าสามารถดักจับน้ำที่ไปถึงจุดนั้นได้เท่านั้น มีช่องระบายน้ำสามารถวิ่งได้ 10 ถึง 20 ฟุตหรือมากกว่า ข้ามถนนรถตัดน้ำอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงนั้น

ถนนรถแล่นที่ลาดเอียงไปทางถนนสามารถสร้างแผ่นน้ำที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วได้ หากน้ำไหลถึงพื้นผิวใดพื้นผิวหนึ่งช้าเกินไปเพียงเสี้ยววินาที น้ำก็จะไหลผ่านและเข้าสู่ถนน

นี่คือเหตุผลว่าทำไมเขตเทศบาลและรหัสทรัพย์สินเชิงพาณิชย์หลายแห่งจึงกำหนดให้ระบบเชิงเส้นตรงที่ทางเข้าถนนรถแล่นโดยเฉพาะ แทนที่จะเป็นระบบระบายน้ำแบบจุด

ความทนทานภายใต้น้ำหนักบรรทุกของยานพาหนะ

ทางรถวิ่งจะมีน้ำหนักรถซ้ำๆ และนี่คืออีกพื้นที่หนึ่งที่ทั้งสองระบบแตกต่างกัน โดยทั่วไปท่อระบายน้ำที่พื้นผิวจะได้รับการจัดอันดับสำหรับการบรรทุกน้ำหนักเบาถึงปานกลาง ซึ่งใช้ได้ดีกับรถโดยสารเดี่ยวที่ข้ามเป็นครั้งคราว การจราจรหนาแน่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า - รถบรรทุกส่งของ, รถยนต์หลายคันต่อครัวเรือน - สามารถสร้างความเครียดให้กับโครงตะแกรงและทางเท้าโดยรอบเมื่อเวลาผ่านไป ซึ่งบางครั้งก็นำไปสู่การแตกร้าวบริเวณขอบท่อระบายน้ำ

ช่องทางระบายน้ำ มักจะผลิตด้วยโครงแข็งที่กระจายน้ำหนักได้เท่าๆ กันตลอดความยาวของรางน้ำ และมีหลายแบบที่มีตะแกรงเสริมแรงสำหรับประเภทการจราจรที่หนักกว่า ทำให้เป็นทางเลือกทั่วไปสำหรับทางเข้าเชิงพาณิชย์ ท่าเรือบรรทุกสินค้า และโครงสร้างที่จอดรถ

ช่องทางระบายน้ำ

การติดตั้งช่องระบายน้ำ

การติดตั้งระบบช่องทางระบายน้ำโดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับการตัดร่องลึกต่อเนื่องข้ามถนนรถแล่น กำหนดระดับตัวถังและยึดไว้กับพื้นคอนกรีต จากนั้นเชื่อมต่อทางออกเข้ากับท่อใต้ดินที่นำไปสู่จุดระบายน้ำที่เหมาะสม เนื่องจากร่องน้ำทอดยาวไปตามถนนรถแล่น การให้เกรดตามยาวที่แม่นยำจึงมีความสำคัญน้อยกว่า แต่ต้องขุดร่องลึกก้นสมุทรอย่างแม่นยำ เพื่อให้ด้านบนของร่องอยู่ในระดับเดียวกับพื้นผิวที่เสร็จแล้ว

การติดตั้งท่อระบายน้ำบนพื้นผิวนั้นค่อนข้างง่ายกว่าในขอบเขต เนื่องจากต้องขุดหลุมขนาดเล็กเท่านั้นแทนที่จะใช้ร่องลึกทั้งหมด แม้ว่าพื้นผิวโดยรอบจะต้องได้รับการจัดลำดับอย่างระมัดระวังในหลายทิศทาง เพื่อให้น้ำไปถึงจุดนั้นได้จริง

1. ทำเครื่องหมายแนวร่องลึกที่จุดต่ำสุดของทางลาดของทางรถวิ่ง
2. ขุดคูน้ำให้ได้ความลึกและความกว้างที่ถูกต้องสำหรับตัวช่อง
3. วางฐานอัดแน่นและเครื่องนอนคอนกรีตเพื่อความมั่นคง
4. วางตำแหน่งและปรับระดับส่วนของช่องให้เชื่อมเข้าด้วยกันอย่างปลอดภัย
5. เชื่อมต่อทางออกเข้ากับท่อที่นำไปสู่ท่อระบายน้ำพายุ บ่อน้ำแห้ง หรือบริเวณระบายน้ำ
6. เทคอนกรีตโดยรอบหรือพื้นทางเท้าด้วยตะแกรงช่อง

การเลือกประเภทช่องสัญญาณที่เหมาะสม

ท่อระบายน้ำแต่ละช่องมีลักษณะไม่เหมือนกันทั้งหมด ช่องมาตรฐานใช้ตะแกรงที่มองเห็นได้ซึ่งอยู่ที่ระดับพื้นผิว ให้ความสามารถในการไหลที่แข็งแกร่งและการตรวจสอบด้วยภาพได้ง่าย ในทางตรงกันข้าม ช่องระบายน้ำแบบ slot จะใช้ช่องเปิดที่แคบ ซึ่งมักจะกว้างเพียงไม่กี่เซนติเมตร โดยมีส่วนที่รับน้ำได้กว้างกว่าซ่อนอยู่ใต้พื้นผิว ช่วยให้ทางรถดูสะอาดตาและดูเรียบง่ายมากขึ้น เนื่องจากแทบมองไม่เห็นท่อระบายน้ำจากด้านบน ซึ่งเป็นเหตุผลทั่วไปที่เจ้าของบ้านและสถาปนิกเลือกช่องระบายน้ำแบบช่องสำหรับทางเข้า ทางเดินแบบสมัยใหม่ หรือพื้นที่ที่ความสวยงามมีความสำคัญควบคู่กับการใช้งาน

ข้อเสียคือโดยทั่วไปแล้วช่องระบายน้ำของช่องจะต้องทำความสะอาดอย่างระมัดระวังมากขึ้น เนื่องจากเศษขยะสามารถกำจัดออกจากช่องเปิดแคบได้ยากกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับช่องตะแกรงมาตรฐาน สำหรับทางรถวิ่งที่มีใบไม้ร่วงหล่นหนักหรือมีกรวดหลวมอยู่ใกล้ๆ ตะแกรงที่มีขนาดกว้างกว่ามักจะใช้งานได้ดีกว่า

ต้นทุนถือเป็นความเสี่ยง

โดยทั่วไปแล้วท่อระบายน้ำที่ผิวดินจะมีราคาถูกกว่าเนื่องจากต้องใช้วัสดุน้อยกว่าและมีพื้นที่ขุดน้อยกว่า สำหรับทางรถวิ่งเรียบๆ ขนาดเล็กที่มีจุดต่ำเพียงจุดเดียว จะทำให้พื้นผิวระบายเป็นตัวเลือกที่ประหยัดงบมากขึ้น

ช่องระบายน้ำมีราคาสูงกว่าในตอนแรกเนื่องจากความยาวของร่องลึกก้นสมุทร ตัวช่องระบายน้ำเอง และวัสดุรองนอนเพิ่มเติมที่จำเป็นต้องใช้ อย่างไรก็ตาม ค่าใช้จ่ายล่วงหน้านี้มักจะชำระคืนเมื่อเวลาผ่านไป ลดความเสี่ยงความเสียหายจากน้ำต่อพื้นผิวทางรถวิ่ง ฐานราก หรือทางเข้าโรงรถ เนื่องจากพื้นที่ดักจับที่กว้างขึ้นช่วยลดโอกาสที่จะล้นในช่วงฝนตกหนัก การคิดในแง่ของการลดความเสี่ยงมากกว่าราคาต่อฟุตเพียงอย่างเดียวจะช่วยได้มาก

การจับคู่ระบบกับไซต์